Chris Witty verrast iedereen

De lach van Chris Witty na afloop was er daarom nog altijd eentje vol ongeloof. De Amerikaanse kon maar niet bevatten dat juist de vijf kilometer lange ijsbaan in Biddinghuizen haar het succes zou brengen waar ze zo naar uitkeek. Sterker, ze had zich in de dagen voor de wedstrijd serieus afgevraagd of ze sowieso wel een race over veertig kilometer zou aankunnen. ,,Véértig kilometer! Zo ver heb ik echt in mijn hele leven nog nooit gereden’’, bekende ze lachend. ,,Die zestig rondjes op de baan met het peloton, dat is tot nu toe het meeste geweest. Maar dit was nog een stuk verder en zwaarder.’’

Voor de voormalig Olympisch kampioene op de 1000 meter was de Super Prestige in Biddinghuizen sowieso een grote ontdekkingsreis. Als je de gepolijste oppervlakken van de Olympic Oval in Salt Lake City gewend bent, is het semi-natuurijs van FlevOnice echt héél iets anders. ,,Ik wist ook absoluut niet wat ik hier moest verwachten’’, vertelde Witty, die niet even had proefgedraaid in Biddinghuizen. ,,Ze hebben me hier vanmiddag op het ijs gezet, een duwtje gegeven en gezegd ’go!’. En dan ging het helemaal zo gek nog niet. De eerste ronde heb ik gebruikt om een beetje mijn ritme te vinden, om te zien hoe de andere vrouwen het aanpakten. Daarna ging het beter.’’ De Amerikaanse voelde zich zelfs goed. Normaal gesproken bemoeit ze zich in de cupwedstrijden nooit zo erg met de koers. Maar op FlevOnice verstopte ze zich allerminst. ,,Ik heb echt kunnen meedoen in de wedstrijd. Kon een paar keer jagen op een groepje en ben mee geweest in ontsnappingen.’’ En ze vond het, vertelde ze, heel leuk. ,,Ik heb me echt vermaakt. Had vooraf nooit gedacht dat ik dat zou zeggen, maar het is echt waar. Ik heb nu een beetje een idee wat ze bedoelen met Hollands natuurijs. En het is leuk.’’

De mist die in de polder hing, maakte het er uiteindelijk bepaald niet makkelijker op. Natuurlijk ondervond niet alleen Witty daarvan hinder, maar ook de andere vrouwen. Neem Mariska Huisman, die nauwelijks nog kon zien waar ze reed. ,,Tot’’, vertelde ze lachend, ,,ik mijn bril af deed. Zag ik het ineens een stuk beter.’’ Maar vooral van achteruit was het zicht slecht. Witty: ,,Ik moest af en toe informeren of er vrouwen weg waren. Zelf kon ik het niet zien.’’ Na een race waarin diverse groepjes het probeerden, maar uiteindelijk niemand echt kon ontsnappen, speelde die mist ook een rol in de finale. Het smalle bochtje naar de finish toe bleek voor de vrouwen moeilijk te ontwaren. ,,Ik moest echt goed kijken of we er al waren of niet’’, bekende Elma de Vries, die deel uitmaakte van een kopgroep die op het laatste moment sneuvelde. ,,In die laatste bocht zag ik opeens de groep met Mariska Huisman en Chris Witty buitenom komen. Ik had ze echt niet gezien.’’

De Vries ging de sprint nog vol aan, maar moest haar meerdere erkennen in Witty. Maar dat nam niet weg dat ze zich vermaakt had op de mega-ijsbaan. ,,Op sommige punten is het weliswaar smal, maar de baan is ook weer zo lang dat je er altijd iets van kunt maken. Ik vond het wel leuk.’’ Gold ook voor Mariska Huisman, die haar zoveelste podiumplek van dit seizoen binnenhaalde. ,,Het is een heel mooi rondje’’, vond de Noord-Hollandse. Maar uiteindelijk had Witty het toch het best naar haar zin. Ze keek zelfs uit naar de wedstrijd van volgende week. ,,Want ik was deze keer vooraf heel nerveus en onzeker. Maar nu ik weet hoe het is, heb ik er zin in. Dit heeft me vertrouwen gegeven.’’

Bron: www.knsb.nl